ตอนที่ 127 บันทึกประจำวันของระบบ

ตอนที่ 127 บันทึกประจำวันของระบบ

“หึ” หลังเขียนเสร็จ เจ๋อเอินก็แค่นหัวเราะขึ้นมาแล้วเอ่ยอย่างปลง ๆ

“แจกันประดับที่ไร้สมอง พอถูกกรอกความทะเยอทะยานเข้าไป ก็เพ้อฝันว่าจะกลายเป็นเครื่องกระเบื้องล้ำค่า”

คืนนั้น หลังนิ้วมือถูกเหยียบจนหัก ผู้จัดการศิลปินพบเจ๋อเอินยืนอยู่บนถนนเฉอะแฉะท่ามกลางฝนกระหน่ำ

เขาเหมือนสุนัขที่เปียกปอนตัวหนึ่ง ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กลางสายฝน

ผู้จัดการศิลปินโกรธจนด่าลั่น “เจ๋อเอิน นายเป็นบ้าหรือไง! ไม่รู้จักหลบฝนบ้างเหรอ?”

เมื่อเห็นเขา เจ๋อเอินก็พูดอย่างไม่แยแส “เปียกไปหมดแล้ว จะหลบไปทำไม?”

คำพูดที่เหมือนทอดอาลัยในตัวเองนั้น ฟังคล้ายพูดถึงการตากฝน แต่ก็คล้ายกำลังพูดถึงเรื่องอื่น

พอเห็นว่านิ้วมือของเจ๋อเอินถูกคนเหยียบจนหัก สีหน้าผู้จัดการศิลปินก็เปลี่ยนไปทันทีจนไม่ทันด่าต่อ

“นายบาดเจ็บแล้วทำไมไม่บอก?”