กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 87 หลังจากนั้นคุณก็ไม่เคยมาหาฉัน
“ผมเลิกงานแล้ว” ฉือทัวนั่งอยู่ข้างเขา อธิบายเสียงเบา “เลิกงานแล้วไปหานาย แต่นายไม่อยู่”
เจียงตงหลินเม้มปาก ก้มขนตาลง “หลังจากนั้นนายก็มาหาฉันด้วยเหรอ?”
“หืม?” ฉือทัวไม่เข้าใจ เงยหน้ามองเจียงตงหลิน แต่กลับเห็นหางตาของเขาแดงเรื่อ มือเย็นเฉียบจับข้อมือฉือทัวไว้
ไม่รู้ทำไม ฉือทัวรู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก
เจียงตงหลินที่เข้มแข็งมาโดยตลอดเผยด้านเปราะบางแบบนี้ แสดงว่าเรื่องต้องร้ายแรงมากแล้ว
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงวันปีใหม่ วันนั้นเขาเปิดประตูแล้วเห็นเจียงตงหลินที่มีสีหน้าเหนื่อยหน่าย
ราวกับต่อให้เกิดแผ่นดินไหวหรือน้ำป่าไหลหลาก เขาก็จะยืนรอให้มันกลืนกินอยู่ตรงนั้น
ทั้งที่ในความทรงจำของฉือทัว เจียงตงหลินไม่ใช่คนแบบนี้
ตอนยังเด็ก ฉือทัวได้อ่านวรรณกรรมจากหลายประเทศตามคำแนะนำอย่างกระตือรือร้นของ “ครูเจียงตัวน้อย”