กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 205 บทส่งท้าย (ตอนต้น)
"พี่ว่าอะไรนะคะ ภาพวาดพวกนั้นของย่าไม่ใช่ภาพวาดธรรมดา แต่เป็นของเก่าโบราณงั้นเหรอ" พอฟังคำบอกเล่าของหลี่จวินจบ แม้แต่เสิ่นชิงเหอที่อารมณ์นิ่งสงบมาตลอดตั้งแต่เกิดใหม่ ก็ยังอดตกใจจนเก็บอาการไม่อยู่
นี่มันไม่ต่างอะไรกับส้มหล่นทับหัวลูกใหญ่เลยสักนิด เสิ่นชิงเหอยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตื่นตะลึง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นทายาทมหาเศรษฐีรุ่นที่สามไปในชั่วพริบตา เผลอๆ จะรวยยิ่งกว่าพวกเศรษฐีเวนคืนที่ดินในยุคหลังเสียอีก แบบนี้เธอแทบไม่ต้องออกแรงพยายามอะไร แค่นอนเฉยๆ ก็เหยียบโจวหมิงหย่วนให้จมดินได้แล้ว ไม่สิ เธอเหยียบเขาจมดินไปตั้งนานแล้วต่างหาก