กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 193 ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง
ประกายสังหารในดวงตาของฮั่วอวิ๋นเซียววูบขึ้นมาเพียงชั่วพริบตา ทันทีที่เสิ่นชิงเหอเดินเข้ามาหา เขาก็เก็บงำอารมณ์นั้นไว้อย่างมิดชิด
มือที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แม้จะทำได้ยาก แต่เขาก็พยายามข่มใจไว้สุดกำลัง
เสิ่นชิงเหอรู้ว่าเขาเป็นห่วง จึงเอามือกระทุ้งแขนเขาเบาๆ “ผู้พันฮั่วทำหน้าเครียดอะไรขนาดนั้น ไม่เคยเห็นฉันตีกับคนอื่นเหรอ”
“ฉันกับพี่ชายตีกับคนในหมู่บ้านมาตั้งแต่เด็กจนชินแล้ว คุณไม่เห็นหรอกว่าหกคนที่โดนจับไปสภาพยับเยินแค่ไหน”
หกคนรุมหนึ่งคน... ดี ดีมาก ดีจริงๆ