ตอนที่ 237 สหายหารืออย่างลับ ๆ

ตอนที่ 237 สหายหารืออย่างลับ ๆ

จนกระทั่งมองไม่เห็นเงาร่างของมู่อวิ๋นเหยาและลู่เยี่ยนซูแล้ว คนทั้งหลายจึงนึกขึ้นได้ถึงธัญพืชกองสูงราวภูเขาที่อยู่ข้าง ๆ เพียงจากด้านนอกถุงก็ยังได้กลิ่นหอมสดชื่นของข้าวสวย

กลิ่นหอมนี้หอมกว่าข้าวสวยที่พวกเขาเคยกินมาก่อน แม้แต่ตอนอยู่ในเมืองหลวงและใช้ชีวิตอย่างหรูหรา ก็ไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้ มู่เส้าถังอดไม่ได้ที่จะเปิดถุงหนึ่งออก หยิบข้าวสารหลายเม็ดใส่ปากเคี้ยว

กลิ่นหอมสดชื่นของข้าวสวยพุ่งตรงเข้าสู่ต่อมรับรส เขารู้สึกว่าข้าวขาวเพียงเท่านี้ก็สามารถกินได้หลายชาม แต่เขาจะไม่ปล่อยให้สิ้นเปลืองเช่นนั้น ข้าวขาวหนึ่งชามต้มโจ๊กได้มากเพียงใด พอให้คนจำนวนเท่าใดกินอิ่มท้องหนึ่งมื้อ