ตอนที่ 156 มาถึงก้นหุบเขา

ตอนที่ 156 มาถึงก้นหุบเขา

คนจำนวนมากเดินอยู่บนเถาวัลย์ เถาวัลย์กลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง ไม่จำเป็นต้องกังวลเลยว่ามันจะรับน้ำหนักมากมายเพียงนี้ไม่ไหว

“อุ๊ย ทำไมไกลเช่นนี้เล่า” ทุกคนเดินอยู่บนเถาวัลย์มาครึ่งวันแล้ว แต่ดูท่าทางเช่นนี้ กว่าจะถึงก้นหุบเขายังอีกนานนัก

เดิมทีที่นี่ก็เป็นหน้าผาสูงหมื่นจั้ง ยิ่งมู่อวิ๋นเหยาเร่งการเจริญเติบโตของทางลาดเถาวัลย์ให้ราบเรียบยิ่งนัก นางคิดถึงคนแก่ เด็ก ๆ และเสบียงเหล่านั้นเป็นหลัก

ทุกคนเดินจากยามกลางวันถึงยามสนธยา แล้วเดินต่อจนฟ้ามืด จากนั้นจึงจุดคบเพลิงขึ้น ทุก ๆ ระยะหนึ่งก็จะมีคนถือคบเพลิงคนละหนึ่งเล่ม