ตอนที่ 420 ความอิจฉาก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

ตอนที่ 420 ความอิจฉาก็เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง

เสียงระฆังทำให้ศีรษะของทุกคนอื้ออึง

หนองโคลนเขียวชั้นสี่ถูกเขย่าจนเกิดระลอกคลื่น ไอเปรี้ยวลอยขึ้นมา ผีริษยาหลายตนเพิ่งอ้าปากด่าก็ถูกน้ำเปรี้ยวสาดใส่หน้า

หลงหร่านกำกระบี่หนักแน่น สีหน้าเคร่งขรึม “หากถูกพบ ข้าจะสังหารฝ่าออกไปก่อน”

เฟิ่งสือยืนขวางหน้าจู้จิ่วเกอครึ่งก้าว มือไพล่หลัง

ส่วนจู้จิ่วเกอยืนอยู่กับที่

ภายนอกมั่นคงดุจสุนัขแก่ ภายในกลับกัดฟันกรอดแทบหัก

ตอนนี้ทั้งตัวนางเหลือเพียงบุญบารมีหนึ่งห่อ หากต้องเผชิญหน้ากับกองกำลังจริง ๆ คงไม่ได้คิดจะใช้บุญบารมีทุ่มใส่พวกเขาให้ตายกระมัง?

สู้ไม่ไหวหรอกน่า

เป่ยเฉินแคะหู แล้วเหลือบมองเฟิ่งสือ