ตอนที่ 410 แม้ร่างพิการแต่ใจยังแกร่ง

ตอนที่ 410 แม้ร่างพิการแต่ใจยังแกร่ง

หลงหร่านที่แกล้งตายอยู่ได้ยินคำพูดนั้น หัวใจก็กระตุกวูบ

จะไม่กว้างได้อย่างไร!

ตอนจู้จิ่วเกอตื่นขึ้นครั้งแรก บุญบารมีส่องวาบออกมา อสูรชั่วร้ายเกินครึ่งถูกแสงส่องจนสลายเป็นเถ้าธุลี กองเถ้าก็อยู่บนพื้นที่พวกเขาเหยียบอยู่นี่เอง

คนจึงน้อยลง!

อากาศพลันเงียบงันสนิท

“ช่างมันเถอะ” เจ้าสามโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “คงทนการดึงดวงจิตจากโซ่ไท่ซวีไม่ไหว แล้วสลายสิ้นไปกระมัง ขอแค่คนที่เบื้องบนสั่งให้จับตาดูเป็นพิเศษไม่ตายก็พอ”

“ก็จริง” คนทางซ้ายพยักหน้าเห็นด้วย

เขามองเซียนต้องโทษที่น้ำลายไหลด้วยสายตารังเกียจเป็นครั้งสุดท้าย แล้วถ่มน้ำลายลงพื้น

“เศษสวะที่ควรเน่าอยู่ในโคลนตั้งนานแล้ว”