กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 406 กลายเป็นได้ทันที
เซียนต้องโทษก้มมองมือผอมแห้งของตน ก่อนมองโซ่ไท่ซวีที่รัดข้อมือแน่นจนแทบขยับไม่ได้ มุมปากกระตุกอยู่สองสามครั้ง
สุดท้ายก็ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น
เขานิ่งอึ้งอยู่กับที่ หน้าอกแห้งแฟบกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ราวกับกำลังย่อยสติที่คืนกลับมาอย่างกะทันหันท่ามกลางกาลเวลาอันยาวนาน
“ข้า…นี่มัน…”
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา
เซียนต้องโทษคุกเข่าลงตรงหน้าจู้จิ่วเกออย่างตัวตรง
“ขอบคุณ…จอมเซียนที่ประทานพร ช่วยข้าจากความเลอะเลือน!” ชายชราน้ำเสียงแหบพร่า ก้มศีรษะโขกหินดำเย็นเยียบอย่างแรง
การคุกเข่าครั้งนี้ทำให้หลงรานกับเฟิ่งสือตกตะลึงไปพร้อมกัน
แต่ดวงตาจู้จิ่วเกอกลับสว่างวาบ