ตอนที่ 400 น่าขันมากใช่หรือไม่

ตอนที่ 400 น่าขันมากใช่หรือไม่

จู้จิ่วเกอยืนอยู่ท่ามกลางเถ้าสีเทาขาวทั่วพื้น

นางเพิ่งลูบก้นไปสองที ก็พบว่ามือกับขาเจ็บไปหมด แล้วจึงรู้ว่าไม่ใช่แค่มือเท้า ทั้งร่างล้วนปวดระบม!

ความเจ็บแล่นตรงขึ้นสู่กระหม่อม

ยังไม่ทันได้ตรวจดูอาการ สายตาของนางก็จับจ้องใบหน้าที่ขยายใหญ่ตรงหน้าในความมืดเสียก่อน

นางไม่มีทางจำใบหน้านี้ผิด

เพราะเมื่อครึ่งวันก่อน นางเพิ่งเห็นอีกฝ่ายในกระจกน้ำของเหยียนชิงหาน และศิษย์ของนางก็ได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

“เจ้า…” จู้จิ่วเกอเพิ่งเอ่ยออกมาคำหนึ่ง หลงหร่านก็จับแขนทั้งสองข้างของนางไว้แน่น

“ท่านยังจำข้าได้หรือ?!”

ดวงตาของหลงหร่านแดงก่ำ จ้องนางเขม็ง