กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 377 มหามรรคแห่งแสงสว่าง
ชั่วขณะที่เสาแสงดับลง โลกของทุกคนในเทือกเขาสันหลังมังกรก็มืดมิด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาปรับตัวได้ ทุกคนก็รู้สึกเพียงว่าแสงตะวันดุจคมมีดฟาดฟันลงมา จนลืมตาแทบไม่ขึ้น
ฝานซือคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น อาภรณ์สีขาวเปื้อนมลทินจนไม่เหลือความขาว
เขาพยุงกายด้วยคฑาวิเศษ พลันสัมผัสได้ถึงแรงชักนำของพลังวิญญาณจากค่ายกลคืนสู่หนึ่งที่หายไปอย่างฉับพลัน
ร่างทั้งร่างโอนเอน เกือบล้มคะมำลงกับพื้น
ด้านหลังเขา ศิษย์ศาลาเทียนชูนอนล้มระเนระนาดอยู่เป็นแถบ แม้สภาพยุ่งเหยิง ทว่าทุกคนยังมีลมหายใจ
“...จบแล้วหรือ?”
เหล่านักบำเพ็ญเบื้องหน้าพวกเขาต่างมองหน้ากัน ก่อนลดมือลงจากการค้ำจุนค่ายกลให้เหล่าคนชราและสตรีเด็ก
เจียงเหยากระโดดลงจากหลังสัตว์ขนฟู