กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 357 “แล้วเจ้าจะเสแสร้งไปไย?”
“ไม่ได้ถูกสูบพลังจนแห้งนะ…”
“เขาไม่เป็นอะไรเลยหรือ?”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน…”
เหล่าชายชราหญิงชราจ้องมองจุดสีดำเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางสีเทาขาว ต่างพากันตะลึงงัน
ชั่วขณะที่พวกเขาเห็นเด็กน้อยยืนอยู่ใจกลางพายุปราณพิฆาต และหวาดหวั่นจนใจแทบขาด กลัวว่าพริบตาถัดไปเด็กน้อยจะถูกปราณพิฆาตกลืนกิน
พลันมีแสงสีเงินขาวสายหนึ่งทะลุออกมาจากใต้ผิวหนังบริเวณแผ่นหลังของเสิ่นอี๋เฟิง
มันแผ่ไปตามแนวกระดูกสันหลัง ราวกับกระบี่เล่มยาวที่หลับใหลอยู่ในร่าง กำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้น
ชั่วพริบตา ปราณพิฆาตที่หมุนวนอย่างเชื่องช้าโดยรอบก็พลันกรูกันเข้าไปในร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง ราวหมาป่าหิวโหยได้กลิ่นคาวเลือด