กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 257 น้ำที่หกยากจะเก็บคืน
น้ำตาของลั่วชิงเสวี่ยหยดแล้วหยดเล่า ร่วงลงในโจ๊กที่เริ่มอุ่นเย็น
“อาจารย์ดีกับข้ามาก”
“นางสอนข้าบำเพ็ญ คุ้มครองข้า แม้ยามที่ข้าไม่รู้จักดีชั่วจนล่วงเกินนาง นางก็ไม่เคยถือโทษข้าจริง ๆ แล้วข้าเล่า?
ข้ากลับใช้ความคิดร้ายกับปราณอาฆาตคาดเดานาง คิดว่านางใจเหี้ยมอำมหิต โหดร้ายไร้คุณธรรม ยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับนาง จนทำให้นางผิดหวังอย่างสิ้นเชิง”
นางเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ เสียงสะอื้นขาดห้วง
“ผู้อาวุโส หากท่านถูกศิษย์ของตนทรยศและเข้าใจผิด ท่านจะให้อภัยนางหรือไม่?”
ข้อนิ้วที่กุมถ้วยชาของลั่วหนิงซีดเขียว
ไอชาลอยกรุ่นขึ้นมา กั้นกลางระหว่างพวกนาง