กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 229 เคราะห์มาแล้วต้องฝ่าข้าม
แต่เมื่อจู้จิ่วเกอตั้งใจจะทำให้มันขยะแขยง...เอ่อ ไม่ใช่ ตั้งใจจะเกลี้ยกล่อมมันแล้ว จะปล่อยมันหนีไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
นางใช้มือข้างหนึ่งกดหัวหมาป่าไว้ อีกมือถูสบู่ลงบนตัวมันอย่างบ้าคลั่ง ปากก็พึมพำไม่หยุด
“ในเมื่อก้าวเข้ามาในตระกูลจู้ของข้าแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคน เป็นอสูร เป็นผี หรือเป็นมาร ก็ต้องสะอาดสะอ้านให้ข้า!”
“เสี่ยวฮุยฮุย ขนของเจ้าถูกน้ำลายชะจนซึมกลิ่นไปหมดแล้ว หากไม่ล้างให้สะอาด จะขึ้นเตียงไปนอนได้อย่างไร?”
จู้จิ่วเกอออกแรงดัดเสียงจนแทบแหบ หน้าเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
หากอาหลีเป็นไส้ศึก ด้วยนิสัยของมันแล้ว ย่อมเป็นไส้ศึกที่มีศักดิ์ศรีตัวหนึ่ง!
นางแค่อยากรู้ว่า หากเลี้ยงมันเป็นสัตว์เลี้ยงสติปัญญาต่ำเช่นนี้ต่อไป มันจะทนได้นานแค่ไหน!