ตอนที่ 208 กฎของข้าต่างหากคือกฎ

ตอนที่ 208 กฎของข้าต่างหากคือกฎ

“อ๊าก—!”

เสียงร้องโหยหวนราวหมูถูกเชือดดังกลบเสียงอึกทึกโดยรอบในชั่วพริบตา

หวงหยาซิ่วซือคงคิดไม่ถึงว่าจะมีคนมาป่วนงานในเวลานี้ ทั้งยังไม่ทันตั้งรับด้วยซ้ำ แส้เพลิงอสนีในมือก็ร่วงลงพื้นดังแปะ

เขากระโดดโลดเต้นราวไก่ถูกถอนขน มือกุมข้อมือที่เลือดไหลอาบ

บนข้อมือของเขามีเนื้อหายไปชิ้นหนึ่ง เห็นลึกถึงกระดูก

ตัวการคืออสูรหมาป่าสีเทาตัวเล็กที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน

หวงหยาซิ่วซือสะบัดมันออกไปด้วยพลังวิญญาณ อสูรน้อยตกลงพื้นอย่างมั่นคง ไถลวนไปหนึ่งรอบ ก่อนหันกลับมาสะบัดหัว

แล้วคายเนื้อที่ติดหนังอยู่ในปากลงพื้นอย่างรังเกียจ ลำคอส่งเสียงขู่คำรามข่มขวัญ