กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 190 ทิ้งสมอง แล้วก็เล่น
จู้จิ่วเกอพกเมล็ดแตงโมเต็มกระเป๋า เดินส่ายเอื่อยเฉื่อยขึ้นทางเดินกรวดสายนั้น
ทางเดินคดเคี้ยว ลับเข้าไปในป่าไผ่ลึก หมอกจางลงบ้าง เผยใบไผ่เขียวสดทั้งสองข้าง ที่ยังเกาะน้ำค้างสั่นระริก
“ดีไม่เลว เหมาะแก่การบำเพ็ญวัยชรา” นางพึมพำ
สองภพทั้งชาติก่อนและชาตินี้รวมกัน ความปรารถนาสูงสุดของนาง คือหาที่ที่แวดล้อมงดงาม อากาศบริสุทธิ์อยู่
มีเงินใช้ไม่หมด มีเรื่องขบขันดูไม่รู้จบ ทุกวันนอกจากกินก็เล่นและนอน ไม่ต้องสนอะไร
ไม่ต้องไปทำงานโง่ ๆ ที่กินมื้อนี้ไม่รู้มื้อหน้าจะมีหรือไม่
อ้อ ใช่ ที่บำเพ็ญวัยชราที่ดีที่สุด ยังควรมีสภาพการรักษาพยาบาลที่ดีด้วย