กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 187 ฉวยโอกาสยามเภทภัย
แสงอรุณเมืองชิงหยางยังมีกลิ่นสุราติดอยู่
จู้จิ่วเกอพาศิษย์หลายคนกลับเรือนสุเมรุ
พริบตาเดียว ก็ปรากฏที่จงโย่วห่างออกไปหมื่นลี้
กระจกน้ำลอยอยู่ในลานเรือนสุเมรุ ฉายภาพภายนอกให้เด็กน้อยทั้งหลายดู
ประตูนิกายสำนักเสินเหยี่ยนสูงตระหง่าน กลิ่นอายเซียนอบอวล เป็นภาพงดงามที่เจ้าลูกน้อยทั้งหลายไม่เคยเห็นมาก่อน
ปลายนิ้วจู้จิ่วเกอวาบแสงพลังวิญญาณ
ขณะถัดมา เรือนสุเมรุก็เจาะผ่านค่ายกลพิทักษ์ภูเขาของสำนักเสินเหยี่ยนอย่างเงียบเชียบ ลอยตรงเข้าโถงใหญ่ขุนเขาหลัก
จู้จิ่วเกอหามุมคานหลังคาที่ทัศนวิสัยดีเยี่ยม ขับเรือนสุเมรุเข้าไปแขวนไว้อย่างมั่นคง
โถงใหญ่สำนัก บรรยากาศหนักอึ้ง กดจนคนหายใจไม่ออก