กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 176 ความเย่อหยิ่งแสนงอน
จู้จิ่วเกอไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เพียงตอบกลับอย่างเกียจคร้านว่า
“ต้องขอบคุณบุญคุณของท่าน ตอนนี้ข้ายังตายไม่ได้หรอก แล้วอย่างไรเล่า หรือว่าก่อนดวงจิตสลายสิ้น
ท่านผู้เฒ่ายังอุตส่าห์แวะมาดูว่าข้าตายสนิทแล้วหรือยัง เช่นนั้นข้าคงรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก”
“ฮึ!” เฒ่าเฟิงแค่นเสียงเย็นชา ร่างมายาลอยเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย “ข้าไม่คิดจะสนใจความเป็นความตายของเจ้าหรอก!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างอย่างยิ่ง
“เจ้ายัยหนูแห่งตระกูลเฟิงของข้า คือนางผู้เป็นทายาทเพียงผู้เดียวของตระกูลเฟิง เจ้าออกไปแล้วจงปฏิบัติต่อนางให้ดี ได้ยินหรือไม่?”
จู้จิ่วเกอยืนอยู่ที่เดิม ราวกับแตงกวาทะเลตากแดดไร้ชีวิต ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย