ตอนที่ 160 ยังเลวยิ่งกว่าสุนัข

ตอนที่ 160 ยังเลวยิ่งกว่าสุนัข

จู้จิ่วเกอสลัดข้อมือ มองตี้อู๋เฉินที่นอนคว่ำหมดสภาพอยู่บนพื้น แล้วมองอิฐทมิฬในมืออย่างงุนงง

นางแค่ลองดูเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะฟาดตี้อู๋เฉินจนสลบได้จริง ๆ หรือ?

ไหนว่ากันว่าพระเอกจะเก่งกาจนักหนาเล่า?

หรือเป็นเพราะที่นี่ตัดขาดจากโลกภายนอก จึงไม่ได้รับผลกระทบจากวิถีสวรรค์?

แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้นนี่นา

นางมองมือของตน สายตาหยุดลงบนอิฐแผ่นนั้น

สมแล้วที่เป็นสมบัติซึ่งนางเลือกสรรมาอย่างพิถีพิถัน

สีหน้าของลั่วชิงเสวี่ยค่อย ๆ เปลี่ยนจากซีดขาวเป็นเขียวคล้ำ มือที่กำมีดสั้นไว้ค่อย ๆ คลายออก

นางหันมองจู้จิ่วเกอ “เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้? อู๋เฉินไม่เคยล่วงเกินท่านเลย”