กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 156 ไร้ช่องโหว่
เหล่าผู้คุ้มกันสะท้านในใจ แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งแม้แต่น้อย ต่างขานรับเป็นเสียงเดียวกัน
เฟิงหยวนจึงหลุบตาลง เพลิงโทสะอันล้นฟ้าเมื่อครู่เลือนหายสิ้น แทนที่ด้วยความสุขุมและความน่าเกรงขามเช่นเคย
เขาขยับเท้าหมายจะจากไป แต่พลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ จึงหันกลับมาสั่งเหล่าบ่าวที่ยืนตัวสั่นเรียงแถวอยู่ในลาน
“มารดา… ล้มป่วย ต้องพักรักษาตัวอย่างสงบ จงเชิญแพทย์มาตรวจนางให้ละเอียด
หากร่างกายนางมีอาการผิดปกติแม้แต่น้อย พวกเจ้าทุกคนจงหิ้วศีรษะมาพบข้า!”
“ขอรับ! ขอรับ!”
ภายในห้องรับแขกข้าง บรรยากาศชวนให้รู้สึกพิกลอยู่บ้าง
เจียงเหยานั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ แกว่งขาน้อยไปมา สีหน้าไม่เผยอารมณ์ใด