ตอนที่ 097 รักษาหน้าย่อมไม่มีของขวัญ

ตอนที่ 97 รักษาหน้าย่อมไม่มีของขวัญ

จู้จิ่วเกอมองใบหน้าที่คุ้นอยู่เล็กน้อย ก่อนเบ้ปาก

“ก็ไม่ได้ห่างหายกันนานนี่ ก่อนหน้านี้ที่เมืองปาฮวงมิใช่เพิ่งพบกันหรือ”

เมื่อประมุขศาลาเทียนชูได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ลึกขึ้นเล็กน้อย

“หลังจากแยกจากกันที่เมืองปาฮวง สหายร่วมมรรคายังคงสง่างามเช่นเดิม เพียงแต่อาตมาคิดว่า ด้วยนิสัยของสหายร่วมมรรคา

ย่อมต้องเอ่ยปากขอของขวัญพบหน้าจากอาตมาก่อน แล้วค่อยรำลึกความหลัง”

จู้จิ่วเกอ “...”

ที่แท้เจ้าของร่างเดิมในสายตาของเขาก็มีภาพลักษณ์เป็นผู้กวาดทุกสิ่งแม้แต่นกบินผ่านสินะ

นางกระแอมไอเบา ๆ และเลิกเสแสร้ง ยื่นฝ่ามือไปทางประมุขนิกายฮุ่ยเฉิง

“แล้วของขวัญพบหน้าเล่า”