กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 62 ตระกูลเจียง ข้าย่อมยอมตายหมื่นครั้งโดยไม่เสียดาย
พี่ชาย?
จู้จิ่วเกอก้มหน้า ก็เห็นเด็กหญิงจ้องเงาร่างในกระจกน้ำเขม็ง ร่างกายเกร็งตรงแน่ว
นางเลิกคิ้ว “เจ้าเหยาน้อย ออกไปพบเขาดีหรือไม่?”
ดวงตาของเจียงเหยาเต็มไปด้วยความหวัง นางพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
จู้จิ่วเกอสะบัดมืออย่างคล่องแคล่ว ร่างของทั้งสามพลันหายไปจากเรือนสุเมรุและปรากฏขึ้นข้างหลุมยักษ์
เจียงเหยาจ้องใบหน้านั้น
ใบหน้านี้ซ้อนทับกับภาพมากมายในส่วนลึกของความทรงจำ ภาพพี่ชายผู้แอบนำขนมอร่อย ๆ มาให้นางและหยอกล้อจนทำให้นางหัวเราะ
แต่ก็มีบางอย่างแตกต่างไป พี่ชายในความทรงจำมักมีความเศร้าที่สลัดไม่หลุดระหว่างคิ้ว ทว่าคนตรงหน้ากลับมีบุคลิกอ่อนโยน