ตอนที่ 047 “……แล้วข้าเล่า”

ตอนที่ 47 “……แล้วข้าเล่า”

จู้จิ่วเกอกำลังคิดว่าจะเปลี่ยนที่ซุ่มอย่างไร เสียงใสกังวานแต่ข่มอารมณ์ไว้ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“จู้จิ่วเกอ”

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ท่าทางของจู้จิ่วเกอก็แข็งค้างไปชั่วครู่

ตามหลอกหลอนไม่เลิก

ในหัวนางมีเพียงสี่คำนี้ผุดขึ้นมา รีบคว้ามือเสิ่นอี๋เฟิงแล้วคิดจะเผ่นหนี

เรื่องวุ่นวายที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ นางไม่อยากจัดการแม้แต่น้อย

แต่คนผู้นั้นว่องไวอย่างยิ่ง เพียงพริบตาเดียว เงาร่างในชุดดำสนิทก็ขวางทางพวกเขาไว้

ผู้มาเยือนมีคิ้วตาลึกซึ้ง ท่วงท่าสุขุมมั่นคง ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

เมื่อมองเห็นใบหน้าของเขาชัด ๆ จู้จิ่วเกอก็เอ่ยอย่างหงุดหงิด “สุนัขที่ดีไม่ขวางทาง หลบไป”