กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 44 ดูเหมือนกำลังโกรธนางอยู่
ครึ่งเดือนต่อมา ดินแดนหิมะเหนือสุด
ธารน้ำแข็งที่ไม่ละลายมานับหมื่นปีขดตัวราวมังกรหลับใหล กินพื้นที่ไปทั่วฟ้าดิน ยอดเขาหิมะทอดยาวสูงเสียดเมฆ กั้นขวางอยู่ระหว่างสวรรค์และปฐพี
เมืองหลิงซวงตรงเชิงเขากลายเป็นที่พักพิงแห่งสุดท้ายก่อนผู้คนจะบุกเข้าสู่ผืนหิมะขาวโพลน
จู้จิ่วเกอกระชับเสื้อคลุมจิ้งจอกวิญญาณตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ขนสีขาวฟูตรงคอเสื้อทำให้นางดูเปี่ยมความสง่างามอันเกียจคร้าน
นางเหลือบมองเจ้าตัวจิ๋วข้างกายซึ่งกำลิ่วว่านไว้ ใบหน้าเล็กซีดขาวเล็กน้อยท่ามกลางสายลมหนาว
ก่อนถามซ้ำอีกครั้ง
“ไม่หนาวจริงหรือ?”