ตอนที่ 024 ที่แท้ก็เป็นเจ้าเมือง เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร

ตอนที่ 24 ที่แท้ก็เป็นเจ้าเมือง เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร

หนังศีรษะของจู้จิ่วเกอชาวาบ

จบเห่แล้ว

ถอนขนแกะจนถึงเส้นเลือดใหญ่ ถูกเจ้าของตัวจริงจับได้คาหนังคาเขา

ปฏิกิริยาแรกของนางคือหิ้วเสิ่นอี๋เฟิงแล้วออกวิ่งสุดชีวิต

แต่แรงกดดันนั้นตรึงพวกนางทั้งสองไว้กับที่อย่างแน่นหนา แม้แต่ขยับสักนิดก็ยังเป็นความหวังอันริบหรี่

ไม่นานนัก ทหารเกราะดำสองคนก็เดินออกมาจากเงามืดตรงปากตรอกอย่างไร้สุ้มเสียง รอบกายไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณ พวกเขาไม่พูดอะไร

เพียงผายมือเชื้อเชิญจู้จิ่วเกอกับเสิ่นอี๋เฟิงอย่างเงียบ ๆ

แรงกดดันสลายไป

เสิ่นอี๋เฟิงส่งสายตาถามนาง “อาจารย์ ทำอย่างไรดี?”