0166

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 เคาะประตูตอนกลางดึก

เมื่อคืนผมถูกรังแกเสียจนหนักเกินไป วันถัดมาจึงตื่นนอนตอนสิบโมงกว่า

มองดูรอยแดงเป็นจ้ำตามร่างกายหน้ากระจก ผมจึงหยิบเสื้อไหมพรมคอเต่ามาสวมใส่อย่างเงียบ ๆ จวินหลีเยวียนเอนพิงหัวเตียงด้วยท่าทางเกียจคร้าน ผมเองก็ไม่ได้ดึงดันจะลากเขาให้ลุกขึ้นมา

“พี่จวิน วันนี้อันหรานจะมาหา ผมไปรับเธอก่อนนะ” ผมเอ่ยบอกเขาสักคำ

จวินหลีเยวียนพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ ฉันจัดการตัวเองเสร็จก็รีบวิ่งออกไป

ทว่าพอวิ่งไปได้ครึ่งทาง ผมกลับหันหลังเดินย้อนกลับมา

จวินหลีเยวียนเงยหน้ามองผม “ไง? ลืมของเหรอ?”

ผมพยักหน้าโดยไม่ได้ตอบอะไร แต่วิ่งปราดเข้าไปตรงหน้าเขา ประคองใบหน้าเขาแล้วจุมพิตที่หน้าผากเขาทีนึง