0119

⬢⬢⬢

ตอนที่ 119 ทุกวันที่ต้องกลัดกลุ้มกับชื่อตอน

ฉันเป็นคนประเภทที่น้ำตาไหลง่ายผิดปกติ

พอได้ยินจวินหลีเยวียนพูดคำพูดเหล่านั้น ฉันก็รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า กำลังเตรียมจะเช็ดน้ำตาใส่ตัวเขา แต่กลับรู้สึกถึงแสงสีขาววาบขึ้นตรงหน้า ความฝันก็หายไปในตอนนั้นเอง

ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้างนอกสว่างจ้าแล้ว ฉันตื่นขึ้นบนเตียง ลูกอสูรตะกละที่อยู่ข้างๆ นอนขดตัวอย่างเหนื่อยอ่อนหลับปุ๋ยอยู่ในผ้าห่ม

นี่คือ... พลังงานที่สะสมจากการดื่มนมผงหมดลงอีกแล้วเหรอ?