0082

⬢⬢⬢

ตอนที่ 82 วิชาต้องห้ามกับโซ่ตรวน

ฉันถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะฉีกซองอมยิ้มแล้วยัดเข้าปาก

ช่างเถอะ ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย

เขาเป็นแค่ไอ้หน้าหล่อที่ทำอะไรไม่เป็นเลยแม้แต่นิดแถมยังไม่เข้าใจความหมายที่ฉันสื่อเลยสักนิด

“ช่างเถอะพี่ กลับบ้านกันเถอะ”

ฉันอมอมยิ้มพลางหิ้วกระเป๋านักเรียนเดินเอื่อยเฉื่อยไปทางบ้าน จวินหลีเยวียนเดินตามหลังฉันมาโดยไม่ปริปากพูดสักคำ แสงอาทิตย์อัสดงยามเย็นทอดเงาของเราสองคนให้ยาวเหยียด

ชีวิตที่สงบสุขเช่นนี้ดำเนินไปจนถึงปิดเทอมฤดูร้อนตอนม.1 วันนั้นฉันเลิกเรียนกวดวิชาแล้วไม่เห็นจวินหลีเยวียน จึงถือโอกาสเดินกลับบ้านเอง