0013

⬢⬢⬢

ตอนที่ 13 เยวี่ยนเยวี่ยนของฉัน

บัตรเติมเงินข้าวสารระยะยาวอะไรนั่นมันผีสางที่ไหนกัน?

ฉันมองอาจารย์เย่ด้วยความมึนงง เห็นเพียงเลนส์แว่นตาของเขาฉายแสงวับวาว ดวงตากำลังจ้องมองฉันด้วยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม

บนใบหน้าของจวินหลีเยวียนแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มมืดมน เขาเกี่ยวนิ้วเรียกฉัน ฉันก็รีบวิ่งไปข้างกายเขาอย่างรู้ความทันที

แต่แค่นี้ยังไม่จบ จู่ ๆ จวินหลีเยวียนก็ยื่นมือมาจับปกเสื้อฉัน แล้วโยนฉันไปไว้ด้านหลังเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง

เป็นการโยนจริง ๆ ฉันตกลงไปก้นจ้ำเบ้าทันที กระดูกก้นกบแทบจะแตกละเอียด

“บัตรเติมเงินข้าวสารระยะยาวอะไร?” จวินหลีเยวียนแค่นหัวเราะ “เย่เหมียน นายเห่าหอนอะไรอยู่? ถ้ารู้จักพูดไม่ได้ก็หุบปากเน่า ๆ ของนายไปซะ อย่าได้มาทำให้เยวี่ยนเยวี่ยนของฉันตกใจ”