กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 140 ดาบเก่ายังคมกริบ
เฉียวจื้อลี่ไม่กล้าประมาท เขาต้องรักษาความคิดให้ชัดเจนอยู่เสมอแม้จะอยู่ในสภาวะหวาดกลัวถึงขีดสุด
ก่อนจะเปิดประตูเขาด่าทอออกมาอย่างรุนแรงว่า “ไอ้เดรัจฉาน วันนี้ข้าไม่ปล่อยให้แกหนีไปแน่!”
เฉียวจื้อลี่กลืนน้ำลายลงคอ มือขวากอดปืนกลมือไว้แน่นแล้วค่อย ๆ แง้มประตูออกเป็นช่อง
เสียง “เอี๊ยด” ที่ปกติเขาไม่เคยใส่ใจ บัดนี้กลับฟังดูราวกับเสียงเรียกยมทูต
เมื่อเขาก้าวเท้าออกไปก้าวแรก เขารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว
เขาพยายามอย่างสุดความสามารถไม่ให้เท้าของตนส่งเสียงดังแม้แต่นิดเดียว แต่บนพื้นยังมีกิ่งไม้ที่ร่วงหล่นอยู่เป็นระยะ
ในวินาทีที่เฉียวจื้อลี่วิ่งผ่าน กิ่งไม้เหล่านั้นก็ส่งเสียง “กรอบ” ดังขึ้น