เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 49 “แม่คะ หนูเห็นยัยเด็กนั่นแล้ว!”
“ตายจริง ปากเสียของแม่แท้ ๆ ขอโทษทีนะเสี่ยวอี้” หวีเถียนรู้สึกผิดจนแทบจะร้องไห้ออกมา เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาถานอี้ต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาได้อย่างไร รู้สึกปวดใจจนบอกไม่ถูก
“ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่รู้นี่นา ไม่พูดเรื่องนั้นแล้วดีกว่า ช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง?” ถานอี้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เธอถาม ยังคงยิ้มให้เธออย่างเป็นกันเอง
“ฉันเรียนหมออยู่ที่มหาวิทยาลัยในจังหวัดข้าง ๆ พ่อฉันก็เสียไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ช่วงปิดเทอมก็เลยมาอยู่กับแม่” หวีเถียนขยิบตาให้เธอ
“จริงสิ แม่ฉันยังเคยพูดถึงเธอด้วยนะ เดี๋ยวเธอไปเจอแม่ฉันที่บ้านหน่อยไหม?” เธอเขย่าแขนถานอี้เบา ๆ
เมื่อก่อนพวกเธอไปกินข้าวบ้านของกันและกันบ่อย ๆ คนในครอบครัวต่างก็คุ้นเคยกันดี
“ได้สิ” ถานอี้หัวเราะอย่างอ่อนโยนและตอบตกลงทันที