ตอนที่ 264 กาลเวลาไม่ปรานีผู้ใด

ตอนที่ 264 กาลเวลาไม่ปรานีผู้ใด

พอกินข้าวเสร็จ หลี่โหรวเจียก็พาคุณย่าไปเดินเล่นในลานบ้าน ลมเย็นยามค่ำพัดเอื่อย พัดพาเอาความเย็นสบายช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงมาด้วย

“คุณย่า ช่วงครึ่งเดือนกว่ามานี้ คุณย่าอยู่บ้านสบายดีไหม” หลี่โหรวเจียประคองแขนคุณย่า

“สบายดีสิ แต่ละวันผ่านไปมีอะไรให้ทำเยอะแยะ ไม่ต้องคอยเป็นห่วงฉันหรอก” คุณย่าหลี่ตบหลังมือเธอเบา ๆ “เธอนั่นแหละ ไปอยู่ข้างนอกเหนื่อยแย่เลยใช่ไหม”

“ไม่เหนื่อยเลย คุณย่า ฉันรู้สึกว่าชีวิตเต็มอิ่มมาก ๆ” แววตาของหลี่โหรวเจียเป็นประกาย “ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วจริง ๆ ว่าทำไมบางคนถึงยอมทุ่มเททำงานเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวแบบเอาเป็นเอาตาย ความรู้สึกภูมิใจในความสำเร็จแบบนั้น มันทำให้คนเสพติดได้จริง ๆ”