ตอนที่ 167 ความเห็นไม่ลงรอย

ตอนที่ 167 ความเห็นไม่ลงรอย

หลี่โหรวเจียเตรียมผ้ากันเปื้อนเด็กผืนเล็กสองผืนไว้เรียบร้อยแล้ว โจวเว่ยตงอุ้มพวกเด็ก ๆ ออกมา เธอจึงสวมให้พวกเขาอย่างคล่องแคล่ว

“กินข้าวกันน้า” หลี่โหรวเจียหอมแก้มยุ้ย ๆ ของลูกชายทั้งสองคน แล้วยกบะหมี่ที่เป่าจนหายร้อนและคีบตัดเป็นท่อน ๆ มาวางตรงหน้าพวกเขา

อันอันหยิบช้อนคันเล็กขึ้นมา ตักบะหมี่หนึ่งช้อนตามอย่างผู้ใหญ่ แต่มือยังนิ่งไม่พอ บะหมี่จึงหล่นลงบนโต๊ะไปครึ่งหนึ่ง ส่วนเน่าเน่ายิ่งหนักกว่าเดิม เอาสองมือจับกินโดยตรงจนเลอะน้ำซุปไปทั้งมือ

“ค่อย ๆ กิน ไม่ต้องรีบ” หลี่โหรวเจียนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเอ่ยปากให้กำลังใจอยู่เป็นระยะ

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งครอบครัวก็นั่งล้อมวงอยู่ข้างโต๊ะเล็กในลานบ้าน กินแตงโมที่เพิ่งซื้อมา เนื้อแดงเมล็ดดำ น้ำหวานฉ่ำ กัดลงไปคำเดียวก็หอมหวานชื่นใจเต็มปาก