เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋จิ่วไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ศิษย์พี่ใหญ่ถึงได้นินทาศิษย์พี่แปดขึ้นมา
แต่นางก็รู้สึกว่าที่ศิษย์พี่ใหญ่พูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
แต่ก็นะ ทว่าพูดก็พูดเถอะ
หรือว่าที่ศิษย์พี่ใหญ่โดนซัดไปนั่นจะเจ็บตัวฟรีงั้นเรอะ?
ก่อนหน้าวันประลองใหญ่ของสำนักเพียงหนึ่งวัน ไป๋จิ่วก็ไปหาศิษย์อาฉินตามปกติ
พริบตาที่ผลักประตูหอคัมภีร์เข้าไป กลิ่นอายผิดประหลาดระลอกหนึ่งก็พุ่งเข้าปะทะหน้า
บนพื้นและกำแพงเต็มไปด้วยรอยกรงเล็บสัตว์อันดุร้ายน่าสะพรึงกลัว คมกริบดั่งมีดดาบ ราวกับยังหลงเหลือไอระอุแห่งความบ้าคลั่งเอาไว้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลเข้าห่อหุ้มนางในทันที ทำให้นางเกร็งไปทั้งร่างจนแทบหายใจไม่ออก
กระทั่งนางมองเห็นฉินไห่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า
"ศิษย์อา!!"
ไป๋จิ่วโผเข้าไปหาทันที ทว่ากลับพบว่าร่างของฉินไห่เย็นชืดและแข็งทื่อไปนานแล้ว