เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หัวกลมเล็กของจู้อินก็มุดแอบเข้าไปเช่นกัน
ไป๋จิ่วกระซิบเสียงเบา "นี่พี่ใหญ่เจ้าตามมาเอาชีวิตหมาๆ ของแม่เจ้าแล้ว หลบทำไมกัน? จำใส่หัวไว้ให้ดีนะ หากมีวันไหนที่แม่เจ้าคนนี้ตายด้วยน้ำมือพี่ใหญ่เจ้า โตขึ้นเมื่อไหร่ก็ไปอัดมันให้ตายซะ"
ดวงตาทั้งสองข้างของจู้อินกระจ่างใสเจือไปด้วยความงุนงงสับสน
ทว่ายามนี้ความเร็วของไป๋จิ่วพุ่งทะยานราวกับสายฟ้าแลบ หัวน้อยๆ ของจู้อินยังไม่ทันตั้งสติ ก็ถูกไป๋จิ่วหอบพุ่งทะยานออกไปไกลหลายลี้แล้ว
ไป๋จิ่วรู้ดีว่า ลำพังเพียงแค่พวกมารเหล่านั้นไม่มีทางหานางพบ
แม้นางจะทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้างตอนกลายร่างเป็นสุนัข แต่พอเข้าเมืองมาได้ไม่นานนางก็คืนร่างมนุษย์แล้ว
กระทั่งเซี่ยวเทียนยังไม่เคยเห็นร่างมนุษย์หลังจากกลายร่างเป็นสุนัขของนางด้วยซ้ำ ย่อมไม่น่าจะจำนางได้ นับประสาอะไรกับพวกนั้น