กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เจ้ายังเด็กนัก คำพูดบางคำพูดออกไปแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ และไม่จำเป็น... ต้องรักษาคำสัตย์"
ไป๋จิ่วกะพริบตาปริบๆ
นี่อาจารย์กำลังบอกให้ข้า... เล่นตุกติกงั้นเหรอเนี่ย?
เฉินซื่อขี้เกียจจะสนใจเซียวอวิ๋น เขายื่นมือไปสะกิดไป๋จิ่ว "เหลือให้ข้าบ้างสิ"
ไป๋จิ่วกินเนื้อไม่หมด สุดท้ายจึงเหลือไว้ให้เฉินซื่อสองสามคำ
แต่นางก็ยังตอบรับคำของอาจารย์อย่างว่าง่าย "เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"
หัวคิ้วของเซียวอวิ๋นกลับยิ่งขมวดมุ่นขึ้น
สายตาที่จ้องมองเฉินซื่อยิ่งทวีความเย็นเยียบ
ไป๋จิ่วส่งกระแสจิต "หรือไม่เจ้าก็ไปเสียเถอะ อาจารย์ข้าไม่ชอบขี้หน้าเจ้า"
เฉินซื่อ "เหอะ ข้ากลัวเขาเสียที่ไหน"