เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋จิ่วเพิ่งจะร้องตะโกนออกไป ร่างในชุดสีดำขลับสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าแล้ว
เซียวอวิ๋นยืนตระหง่านสง่างาม เปี่ยมด้วยท่วงท่าดั่งเซียนผู้อยู่เหนือโลก กลิ่นอายรอบกายดุจสายลมวสันต์ชะโลมพิรุณ ดูสงบนิ่งสำรวม ทว่ากลับไม่อาจหยั่งถึงความตื้นลึกหนาบางได้แม้แต่น้อย
ไม่อาจสัมผัสถึงก้นบึ้ง และไม่อาจล่วงรู้ขีดจำกัดสูงสุด
กลิ่นอายนั้นประหนึ่งแอ่งน้ำลึกอันเงียบสงัด ที่รินไหลอย่างเงียบเชียบอยู่ท่ามกลางหุบเขา
ผู้บำเพ็ญทั่วไปมองเห็นเพียงระลอกคลื่นระยิบระยับบนผิวน้ำ ก็หลงนึกว่ามองทะลุความตื้นลึกของแอ่งน้ำนี้จนหมดสิ้นแล้ว
ทว่าเฉินซื่อพบเจอผู้แข็งแกร่งมานับไม่ถ้วนตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมา
เขารู้ดีว่า นี่จะเป็นแอ่งน้ำตื้นๆ ได้อย่างไร? ชัดเจนว่าเป็นตาน้ำที่เชื่อมต่อกับแดนปรโลกเก้าใต้ ลึกสุดหยั่งและกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตต่างหาก