เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สิ่งที่พวกสัตว์อสูรปิศาจหวาดกลัวที่สุดก็คืออาญาสวรรค์ ตรงกันข้ามกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่มักคล้อยตามลิขิตฟ้า จึงแทบไม่เคยกระทำการฝืนชะตา อาญาสวรรค์จึงแทบไม่เคยผ่าลงมาใส่พวกเขา
ทว่าพวกสัตว์อสูรปิศาจย่อมรู้ดีว่าบรรพบุรุษจอมขบถของพวกมันเคยถูกอาญาสวรรค์จัดการอย่างไร
ดังนั้นจึงมีความหวาดกลัวและสัมผัสรับรู้อาญาสวรรค์ได้โดยสัญชาตญาณ
ซินหวายเอ่ยเสียงขรึม "ท่านอาจารย์ จะเป็นเสี่ยวจิ่วหรือไม่ขอรับ"
เซียวอวิ๋นส่ายหน้า "ยังไม่อาจรู้ได้ แต่จิตหยั่งรู้ที่อาจารย์ทิ้งไว้ในร่างของเสี่ยวจิ่วสลายไปแล้ว ยามนี้อาจารย์สัมผัสถึงเสี่ยวจิ่วไม่ได้เลย"
อันรุ่ยก็อดกังวลมิได้ "ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องสามก็ติดต่อไม่ได้แล้วเช่นกันเจ้าค่ะ"
แววตาของเซียวอวิ๋นหม่นลงเล็กน้อย "ระหว่างการออกหาประสบการณ์ เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นก็นับเป็นเรื่องปกติ ที่อาจารย์กังวลคืออาญาสวรรค์สายนั้น หากเป็นเสี่ยวจิ่วที่ดึงดูดมันลงมา เกรงว่านางอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต"
"อาจารย์จะลงเขาไปสักเที่ยว"
สิ้นเสียง ร่างของเซียวอวิ๋นก็อันตรธานหายไปแล้ว
ซินหวายขมวดคิ้ว เดิมทีเขาคิดจะอาสาลงเขาไปตามหาเสี่ยวจิ่วด้วยตนเอง