กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินซื่อดูเหมือนจะจำได้เป็นอย่างดี จึงเอ่ยปากเล่าออกมาทันที "นางน่ะหรือ... พอนางโดนสัตว์ป่ารุมกัดกิน ข้าบังเอิญเดินผ่านไปพอดีก็เลยโยนดวงวิญญาณของนางเข้ามาในนี้ ข้านึกว่ามนุษย์ธรรมดาที่ถูกสัตว์ร้ายกัดกินจนตาย ในใจน่าจะเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังเสียอีก ความแค้นคือสารอาหารชั้นดี เลี้ยงไว้ลวก ๆ ก็นำมากินได้แล้ว แต่วิญญาณของมนุษย์คนนี้อยู่ในแดนลับกลับไม่แปดเปื้อนเลยสักนิด…