เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อุ้งเท้าเนื้อนุ่มที่มีขนปุกปุยติดอยู่เล็กน้อย ยามตบลงบนศีรษะของเขาจึงทั้งแผ่วเบาและนุ่มนิ่ม
พลอยทำให้กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างของเขาพลันสงบลงไปไม่น้อย
"จริงสิ เจ้าไปมีเรื่องตีกับพวกเขาได้ยังไง" ไป๋จิ่วเอ่ยถาม
เซี่ยวเทียนตอบอย่างซื่อตรง "พวกเขาถามข้าว่ามีของวิเศษติดตัวไหม ข้าบอกว่าไม่มี พวกเขากลับหาว่าข้าพูดปด แล้วก็ลงมือทำร้ายข้า"
ไป๋จิ่วร้อง "โห ฆ่าคนชิงสมบัติรึเนี่ย"
การฆ่าคนชิงสมบัตินับว่าพบเห็นได้ดาษดื่นในโลกแห่งการบำเพ็ญ แม้แต่สำนักฝ่ายธรรมะอันเลื่องชื่อก็ยังมีคนทำเรื่องพรรค์นี้อยู่ไม่น้อย
พวกศิษย์พี่ใหญ่เองก็มักจะลงเขาไปทำเรื่องแบบนี้อยู่บ่อย ๆ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ปล้นชิงทุกคนไปเรื่อย
พวกเขาบอกว่า ตนสามารถได้กลิ่นสาบคนตายจากตัวคนผู้นั้นได้
หากกลิ่นสาบคนตายคละคลุ้งหนักหน่วง ก็แสดงว่าคนผู้นั้นย่อมฆ่าคนมามาก พวกเขาจึงถือโอกาสแย่งชิงสมบัติพร้อมกับฆ่าปิดปากไปเสียในคราวเดียว