เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 483 สับสน!
จักรพรรดิหยวนเดินลำพังอยู่ท่ามกลางความรกร้าง โดยไม่รู้ว่ากาลเวลาผ่านพ้นมากี่ยุคสมัย
ลำดับกาลเวลาของสถานที่แห่งนี้พังทลายไปนานแล้ว วันเวลาสูญเสียมาตรวัด ราวกับหุบเหวลึกอันเงียบงันไร้ชีวิต
ดาวใหญ่ผุพังนับไม่ถ้วนประหนึ่งเกาะร้างที่ลอยอยู่ในความว่างเปล่าอันมืดมิด แขวนค้างอย่างเงียบงันอยู่ในห้วงลึกไร้ขอบเขต และปล่อยหมอกพิษปราณขุ่นผุพังไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ย้อมมิติกาลเวลารอบข้างจนแปดเปื้อน
เขาก้าวเดินอย่างผ่อนคลาย มุ่งหน้าไปอย่างเฉยชา ทุกครั้งที่พบดาวใหญ่ผุพังสักดวง เพียงยกมือขึ้นโบกเบา ๆ เท่านั้น
ครืน! ดวงดาวพลันแตกสลาย อสุรกายชั่วร้ายนับไม่ถ้วนที่ถือกำเนิดขึ้นบนดวงดาวนั้นล้วนกลับคืนสู่สุญตา กลายเป็นความว่างเปล่าโดยสมบูรณ์
เขาเดินอยู่บนเส้นทางสายนี้มานานเกินไป จนจำไม่ได้แล้วว่าทำลายล้างดาวสุสานไปมากมายเพียงใด
ทว่าความรกร้างนั้นกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต ราวกับเป็นดินแดนมรณะที่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์มาตั้งแต่ก่อนเบิกฟ้า มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด และไม่อาจแลเห็นฝั่งโน้น