เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 465 เจ้ามีศักยภาพไม่เลว เหตุใดไม่สวามิภักดิ์ต่อข้า
ส่วนลึกของทะเลความอัปมงคล ที่ราบสูงนิรันดร์ทอดขวางอยู่ท่ามกลางฟ้าบุพกาล
หมอกทมิฬผุพังสีเทาหม่นราวกับราตรีนิรันดร์ปกคลุมทั่วทุกทิศ ความว่างเปล่านับไม่ถ้วนล้านลี้ไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงริ้วเดียว มีเพียงร่างของจักรพรรดิโบราณตกต่ำเหล่านั้นที่เปล่งรัศมีจักรพรรดิอันมืดมนและริบหรี่ ส่องผืนแดนมรณะที่ฝังร่างวีรชนจากนับไม่ถ้วนยุคสมัยแห่งนี้ให้สว่างวาบสลับมืดดับ
จักรพรรดิเซียนตกต่ำกว่าสองร้อยองค์ลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าที่ราบสูง
บางองค์มีร่างกายแตกสลายไปกว่าครึ่ง กระดูกทรวงอกถูกทะลวง กระดูกจักรพรรดิสีขาวโพลนเผยออกมาภายนอก พันเกี่ยวด้วยเส้นไหมแห่งความอัปมงคลสีดำอมเขียว
บางองค์มีศีรษะแตกสลายไปครึ่งหนึ่ง ภายในเบ้าตาที่เหลืออยู่ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะแม้แต่น้อย เหลือเพียงความเย็นชาเฉยเมยหลังถูกภัยพิบัติแทรกซึม
พวกเขาเคยเป็นเจ้าเหนือหัวผู้เกรียงไกรซึ่งพิทักษ์ปวงสวรรค์ เป็นบุคคลไร้เทียมทานผู้เลื่องชื่อไปทั่วทั้งยุคสมัย ทว่าบัดนี้กลับตกเป็นหุ่นเชิดแห่งการเข่นฆ่าในมือของต้นธารความอัปมงคลจนสิ้น
วันเวลาอันยาวนานนับนิรันดร์ล่วงผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในอดีตพวกเขาเคยก้าวเข้าสู่ความตายด้วยความองอาจ หวังสะบั้นภัยพิบัติให้สิ้น ท้ายที่สุดกลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ช่างน่าเวทนาและเจ็บปวดถึงกระดูก
จักรพรรดิหยวนยืนอยู่หน้าสุดของกองทัพใหญ่ เส้นผมสีขาวปลิวสะบัดอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางวายุดาราแห่งฟ้าบุพกาล ฉลองพระองค์จักรพรรดิสีดำสนิทสะบัดส่งเสียงดัง