เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 447 เราหรือ จะอ่อนแอเพียงนี้?
จักรพรรดิหยวนนั่งลงอย่างเงียบงัน ตรงข้ามกับชายชราอีกฟากของแท่นหินโดยมีอากาศคั่นกลาง
ห้องลับนี้คับแคบเรียบง่าย ว่างเปล่า มีเพียงแท่นหินโบราณเรียบง่ายแท่นหนึ่ง ชาใสเย็นจางสองถ้วย ไม่มีสิ่งประดับเกินเลยแม้แต่น้อย
ลวดลายโบราณทั้งสี่ผนังแตกลาย อักขระส่วนใหญ่จางหายและเงียบงันไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงวิญญาณบางเบาเป็นเส้นสาย ไหลเวียนแผ่วเบาตามร่องลายผนัง ไม่ขาดสายมาตลอดกาล
สถานที่นี้เร้นลับถึงขีดสุด เป็นดินแดนลับในส่วนลึกที่สุดของฐานสำนักงานใหญ่หอการค้าคลุมฟ้า ค่ายกลอาคมผนึกซ้อนกันหลายชั้นล้อมรอบกาย แม้จักรพรรดิเซียนผู้ครอบพิภพจะขับเคลื่อนจิตเทวะสูงสุด ก็ยากยิ่งจะหยั่งเห็นที่นี่แม้แต่น้อย
อีกฟากของแท่นหิน ชายชรานั่งนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาขุ่นมัวชราเพ่งมองจักรพรรดิหยวนอย่างเงียบ ๆ ทั้งไม่ลุกขึ้น ทั้งไม่คำนับ ท่าทีสงบเย็น
จักรพรรดิหยวนมิได้ใส่ใจสิ่งนี้แม้แต่น้อย
เขายกมือขึ้นถือถ้วยชา จิบน้ำชาเย็นจางหนึ่งอึกเบา ๆ วางลงบนแท่นอย่างเบามือ จึงค่อยเอ่ยช้า ๆ เสียงหนักแน่นลุ่มลึก “ท่านคือยอดฝีมือสูงสุดผู้หนึ่ง”