เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 442 โอกาสของอู๋เต้า! หีบวันเวลา
เหนือตำหนักบรรพชนวังเซียนขึ้นไป เมฆหมอกลอยจม ท่วมท้นด้วยมรรคจักรพรรดิอันกว้างใหญ่ไพศาล
จักรพรรดิหยวนเพียงลำพัง ย่ำฝ่าเมฆหมอกเก้าชั้นจากไปแต่ผู้เดียว
ไม่มีขบวนรถพระที่นั่งตามเสด็จ ไม่มีแม่ทัพสวรรค์พิทักษ์มรรค ไม่มีแสงทองหมื่นจั้งปูเป็นมหามรรคทะลวงฟ้า
มีเพียงชุดคลุมจักรพรรดิผืนหนึ่งสะบัดพลิ้ว เขาเหยียบอากาศดำเนินไป ย่างก้าวหนักแน่น แต่กลับมีอำนาจบารมีสูงสุดที่สะกดปวงสวรรค์ติดตัวมาแต่เดิม
จุดหมายของการเดินทางครั้งนี้ คือสุดปลายดินแดนบูรพาสุดขั้วแห่งโลกที่แท้จริง แดนต้องห้ามที่ถูกปีเดือนกลบฝังและถูกกาลเวลาห่อหุ้มนั้น—ซากกาลลับ ดินแดนหวงห้ามที่เผ่าอสูรวันเวลาอาศัยเร้นมาหลายชั่วอายุคน
ขณะนี้ ณ ที่พำนักอันเงียบสงบแห่งหนึ่งในส่วนลึกของตำหนักบรรพชนวังเซียน บรรยากาศค่อย ๆ แข็งค้างอย่างเงียบเชียบ
อู๋เต้านั่งอยู่ตรงนั้น คิ้วขมวดเป็นปม สีหน้าผันแปรไม่แน่นอน ในใจชั่งน้ำหนักสารพัดอย่าง
ในฝ่ามือเขาประคองหินผลึกกลมเกลี้ยงใสกระจ่างสองเม็ด ราวกับดวงดาวแห่งปวงสวรรค์ที่ย่อส่วนลงสองดวง เปล่งประกายดาวเรืองรองอย่างเงียบงัน
ภายในหินผลึกมีกลิ่นอายมรรคอบอวล ล้ำลึกหยั่งไม่ถึง กลิ่นอายต้นกำเนิดแห่งโลกที่แท้จริงเล็ดลอดออกมาเป็นเส้นสาย หนักอึ้งกว้างไพศาล กดดันจนจิตใจสั่นสะท้าน