เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 384 ขวานเบิกฟ้า!
จักรพรรดิหยวนมองมหาหุบเขาลึกฟ้าบุพกาลเบื้องหน้าที่ก่อเกิดจากความอลหม่านและความหลงทางอันสุดขั้ว กลิ่นอายของขวานเบิกฟ้าแผ่ซึมออกมาจากภายใน ชั่วโบราณและสง่างาม
เขาเอี้ยวศีรษะมองกูกาบนบ่า
กูกาก็จ้องมองมหาหุบเขาลึกอยู่เช่นกัน ในดวงตากลมโตนั้นนอกจากความอยากรู้อยากเห็นอันเคยชินแล้ว ยังเพิ่มความยำเกรงโดยสัญชาตญาณขึ้นมาอีกเล็กน้อย
มันร้อง “กูกาก้า” ใส่จักรพรรดิหยวนหลายเสียง กรงเล็บเล็กชี้ไปยังส่วนลึกของหุบเขา แล้วชี้ไปที่แสงเรืองรองสีแดงขาวบนตัวตนเอง สุดท้ายก็ตบหน้าอกน้อย ๆ ของมัน
ความหมายชัดเจนนัก ในนั้นมีของที่เก่งกาจมาก แต่มีข้าคอยปกป้องเจ้า เข้าไปลองได้
ร่างจำแลงของจักรพรรดิหยวนสูดลมหายใจลึก ร่างจำแลงนี้ของเขาหลอมรวมโลหิตแก่นแท้และต้นกำเนิดส่วนหนึ่งของร่างหลักไว้ จะให้สูญเสียไม่ได้เป็นอันขาด ทว่าขวานเบิกฟ้าอยู่ตรงหน้า ไม่มีเหตุผลที่จะถอยหนี
“ไปกันเถิด กูกา!” เขาเอ่ยแผ่วเบาคราหนึ่ง แล้วก้าวตรงไปยังทางเข้ามหาหุบเขาลึก
พอเท้าก้าวเข้าเขตของหุบเขา แรงกดดันก็เพิ่มขึ้นหลายระดับในทันที!
ผาสูง 10,000 จั้งสองฟากหุบเขาที่เต็มไปด้วยกฎมรรคฟ้าบุพกาลอันปั่นป่วนบิดเบี้ยวไม่หยุด ราวกับมีชีวิตขึ้นมา โซ่ตรวนกฎมรรคที่กลายเป็นของจริงนับไม่ถ้วนดุจอสรพิษฟ้าบุพกาลนับไม่ถ้วนตัว ฟาดและรัดพันเข้ามาจากทุกทิศ!