เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 376 หากเจ้ายินยอมดับสูญ ก็เชิญมาเลย!
ฟ้าบุพกาลกว้างไพศาล วายุดาราโบราณหมื่นยุคหอนกึกก้องไม่ขาดสาย!
ดวงเนตรมหึมาค้ำฟ้าสองคู่ทอดยาวขวางความว่างเปล่าฟ้าบุพกาลอันไร้สิ้นสุด เผชิญหน้ากันแต่ไกล
ฝ่ายหนึ่งคือหกเนตรมาราที่โลหิตแดงฉานหมุนวน ในทุกความเคลื่อนไหวของแววตามีแต่ความหนาวเหน็บแห่งหมื่นมรรคที่หวนคืนสู่ความสงัด
อีกฝ่ายคือเนตรซ้อนกลืนสวรรค์อันดำมืดไร้ก้นบึ้ง เพียงแววตาเปิดและปิดก็กลืนดวงดาวและรับเอาต้นกำเนิดได้
ในชั่วพริบตาที่สายตาทั้งสองปะทะกัน หมอกธารฟ้าบุพกาลที่คลั่งพล่านก็แข็งค้างลงทันใด แล้วถูกทำลายล้างหลอมละลายไปตลอดทาง กระทั่งบีบให้เกิดเขตต้องห้ามมรณะอันเงียบสงัดเวิ้งว้างขึ้นมา ณ ที่แห่งนี้กฎมรรคมิอาจดำรงอยู่ สิ่งใดสัมผัสย่อมหวนคืนสู่สุญตา
นี่คือการปะทะของเจตจำนงที่ก้าวพ้นระดับเทพสูงสุด กฎมรรคระดับครึ่งก้าวครองนภามาประลองกันในความว่างเปล่า เมืองศักดิ์สิทธิ์ทั้งเมืองที่ลอยอยู่ในฟ้าบุพกาลยังสั่นสะท้านเล็กน้อย ทั้งมิติกาลเวลาและเส้นลายฟ้าดินสั่นระริกทีละเส้น ราวกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ผู้บำเพ็ญนับหมื่นนับพันในเมืองแรกนั้นดวงจิตวิญญาณถูกกดข่มจนแทบหายใจไม่ออก ชั่วขณะถัดมา ความตื่นเต้นและเสียงฮือฮาอันท่วมท้นก็พลุ่งขึ้นราวน้ำขึ้น จากร่องหอศาลาและเบื้องหลังม่านค่ายกลพิทักษ์
“การประลองระดับครึ่งก้าวครองนภา! พวกเราช่างมีวาสนายิ่งนัก ถึงกับได้เห็นมหาสงครามที่หายากหมื่นยุคเช่นนี้ด้วยตาตนเอง!”