เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 370 งานเลี้ยงใหญ่! หวังป๋า…หวังป๋า! ข้าคือหวังป๋า
ในเวลาเดียวกัน เหนือทวีปฟ้าบุพกาล วายุเมฆาปั่นป่วนคลุ้มคลั่ง
เมื่อวันมหกรรมใหญ่ใกล้เข้ามาทุกที บรรดามรดกมรรคและเผ่าพันธุ์อันแข็งแกร่งจากแปดทิศของทวีปต่างก็เคลื่อนไหวกันล่วงหน้าแล้ว
เรือเหาะ เรือศึก และตำหนักทั้งวิจิตรอลังการและเรียบง่ายโบราณ ลำแล้วลำเล่า บรรทุกบุคคลชั้นแกนกลางของแต่ละเผ่าแต่ละสำนัก พร้อมของกำนัลล้ำค่าที่สุด กลายเป็นลำแสงพาดผ่านเต็มท้องนภา มุ่งหน้าสู่เมืองไท่หยวนอันเป็นที่ตั้งของลานมรรคไท่หยวน ริมขอบตงฮวง
เพียงไม่กี่ปี เมืองไท่หยวนที่เดิมก็รุ่งเรืองคับคั่งอยู่แล้ว ยิ่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบล้นเมือง
ขนาดตัวเมืองขยายออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ยังยากจะรองรับผู้บำเพ็ญที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
เบื้องบนท้องนภา มักปรากฏวี่แววกลิ่นอายอันแข็งแกร่งแผ่ผ่าน — ล้วนเป็นยอดฝีมือสูงสุดขั้นที่สามสิบสองที่ปกติแล้วดุจมังกรเทพเห็นหัวไม่เห็นหาง ทว่าครั้งนี้แม้แต่ผู้นำของมรดกมรรคโบราณที่ซ่อนเร้นจากโลกก็ยังเดินทางมาถึงก่อนกำหนด
โรงเตี๊ยมในเมืองเต็มแน่น ราคาที่ดินพุ่งพรวด แต่ผู้บำเพ็ญทั้งมวลหาได้บ่นไม่ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง
“ดูนั่น! นั่นรถศึกของเผ่าเทพคนเถื่อน! ตายจริง บรรพชนขั้นที่สามสิบสองออกมากันหมดเลย!”
“เรือเทพเมฆาโอสถของสำนักศักดิ์สิทธิ์เมฆาโอสถก็มาถึงแล้ว!!”