เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 ลูกข้า!
ภายนอกทะเลฟ้าบุพกาลออกไปก็ยังเป็นความวุ่นวายไร้ขอบเขตเช่นเดียวกัน
เผ่าเทพมารอาศัยอยู่ในชายขอบฟ้าบุพกาลผืนนอกที่อยู่ใกล้กับทวีปฟ้าบุพกาลแห่งนี้ ใช้พลังอันไร้ผู้เทียบแผ่เปิดทำให้มั่นคงและขยายออกมาจนเป็นผืนแผ่นดินขนาดไม่เล็กเลยผืนหนึ่ง นั่นคือทวีปเทพมาร
ผืนแผ่นดินนี้มิอาจเทียบได้กับทวีปฟ้าบุพกาลทั้งในด้านความกว้างใหญ่ ความอุดมสมบูรณ์ และความเต็มเปี่ยมด้วยพลังชีวิต ทรัพยากรค่อนข้างแห้งแล้ง สภาพแวดล้อมเลวร้าย
ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงไม่เคยหยุดคิดที่จะตีกลับไปแม้แต่ชั่วขณะ
เทพมารนับไม่ถ้วนลับคมเขี้ยวเล็บทั้งวันทั้งคืน กระหายจะบุกกลับไปเข่นฆ่า ชิงความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษคืนมา และเสวยทรัพยากรกับพลังชีวิตอันไร้สิ้นสุดนั้น
ยามนี้ ทวีปเทพมารได้ต้อนรับตัวตนผู้หนึ่งที่มิธรรมดา
ม่านกั้นฟ้าบุพกาลที่ชายขอบทวีปแยกออกเป็นรอยแยกหนึ่งอย่างเงียบเชียบ เงาร่างหนึ่งที่งามสง่าสง่างามและมีกลิ่นอายเหนือมนุษย์ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากในนั้น
นางคือสตรีงามผู้หนึ่งในชุดยาวแบบตำหนักสีขาวดั่งหิมะ
ชายกระโปรงปักลวดลายลี้ลับซับซ้อนด้วยเส้นเงิน แสงเรืองไหลเวียนอยู่ภายใน ยามที่นางก้าวเดินก็ราวกับแสงจันทร์ไหลริน