เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 355 ข้า เจ้ามรรคาไท่หยวน
กลิ่นอายที่จักรพรรดิหยวนระเบิดออกมา ราวกับน้ำแข็งหย่อนลงในน้ำมันเดือด พลันระเบิดขึ้นเหนือทะเลฟ้าบุพกาลในชั่วพริบตา!
แต่นั่นมิใช่ความเงียบ หากเป็นการเดือดพล่านที่บ้าคลั่งยิ่งกว่า
การเข่นฆ่าบนสมรภูมิไม่หยุดชะงักแม้แต่ครู่เดียว
ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญจากทวีปหรือนักรบเผ่าเทพมาร เมื่อมาถึงที่นี่ ชีวิตและความตายอยู่ในชั่วพริบตา ไม่ต้องพูดถึงว่ามีกลิ่นอายอันแข็งแกร่งหยั่งลงมา แม้ฟ้าจะถล่มลง ตราบใดที่ยังขยับได้ ดาบกระบี่และสมบัติเวทในมือก็จะยังฟันฟาดเข้าหาศัตรูต่อไป
นี่คือแดนชำระราวกับเครื่องบดเนื้อ หากหยุดลงก็หมายถึงความตาย
ทว่า ณ สุดปลายทะเลฟ้าบุพกาล กลิ่นอายน่าสะพรึงทั้งสามสิบสายที่ราวกับเสามารตรึงสมุทรและกำลังกระหน่ำกำแพงกดข่มของนครหุบเหวสวรรค์อย่างต่อเนื่อง กลับชะงักงันไปในทันทีเดียวกัน!
ราวกับสัตว์ร้ายบรรพกาลสามสิบตัวที่กำลังคำราม ถูกใครบางคนบีบคอไว้ในทันใด
“กลิ่นอายนี้?” มีเสียงกระซิบของเทพมารผู้แก่ชราและแหบพร่าก้องสะท้อนอยู่ในส่วนลึกของทะเลฟ้าบุพกาล
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!” จิตเทวะอีกสายหนึ่งที่ดุร้ายกว่า แต่แฝงความตื่นตระหนกเหลือเชื่อระเบิดออกมา “นี่… นี่คือกลิ่นอายของเผ่าพันธุ์นั้นในอดีต! บริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ ทรงอำนาจในการกลืนกินและทำลายล้างถึงเพียงนี้!”