เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 322 พวกเจ้า...ต้องวิวัฒน์สายเลือดให้ได้
แดนนภาเบื้องบนราวกับเม็ดธุลีเล็กจ้อยไร้ค่า ค่อย ๆ ลอยเข้าสู่ทวีปฟ้าบุพกาลอันกว้างใหญ่ไพศาลเกินจะบรรยายนั้นอย่างเชื่องช้า
ยืนอยู่ ณ ยอดสามสิบหกชั้นฟ้า แม้แต่ตัวตนสูงสุดอย่างจักรพรรดิหยก จักรพรรดิเหลือง และชือโหยว ในยามนี้ก็ยังรู้สึกถึงความเล็กจ้อยและราวถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออกซึ่งกำเนิดจากสัญชาตญาณแห่งชีวิต
กลิ่นอายที่แผ่จากทวีปเบื้องหน้านี้ เก่าแก่ หนักแน่น และกว้างไกลไร้ขอบเขต ราวกับเป็นจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของสรรพสิ่ง เพียงแรงกดดันที่แผ่กระจายตามธรรมชาติของมัน ก็ทำให้พวกเขาซึ่งเป็นผู้สูงสุดที่ดำรงอยู่เคียงคู่ฟ้าบุพกาลถึงกับจิตใจสั่นสะท้าน หัวใจมรรคาไม่มั่นคง
“จุดสิ้นสุด…กลับเป็นผืน…ทวีปเช่นนี้หรือ?” ภาพฉายราชันมังกรเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง มองดูสิ่งมหึมาที่ไร้ขอบเขต ราวกับทอดยาวขวางอยู่ ณ ปลายสุดของฟ้าบุพกาล ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
“ที่นี่คือส่วนลึกที่สุดของฟ้าบุพกาลแล้วหรือ?” หลิงม่านผู้สูงสุดพึมพำกับตนเอง มรรคาการอนุมานของนาง ณ ที่แห่งนี้ราวกับหมดสิ้นฤทธิ์โดยสิ้นเชิง การรับรู้ถูกกดข่มจนถึงขีดสุด
คุนเผิงผู้สูงสุดนิ่งเงียบ สายตาคมกริบพยายามเจาะทะลุหมอกฟ้าบุพกาลที่ปกคลุมทวีปนั้น ทว่ากลับไม่พบสิ่งใดเลย